عیسی کلانتری-حمایت از بخش کشاورزی در ایران پس از اجرای برنامه اصلاحات ارضی با توزیع ارزان قیمت نهاده های موردنیاز زارعین از قبیل کود، سم، بذر و ... انجام شد.

هرچند قانون معینی که نشان از به رسمیت شناساندن آن باشد وجود نداشت اما پرداخت یارانه به نهاده ها کماکان تداوم یافت و رشد روزافزون این پرداخت ها با قانون برنامه دوم و سوم تداوم یافت.

در برنامه چهارم این رشد در پی اهداف موردنظر بخش ادامه پیدا کرد، به طوری که همچنان این سیاست حمایتی دولت سیاست غالب در بخش به شمار می رود. اما در طرح هدفمندسازی یارانه ها شیوه و چگونگی پرداخت یارانه های کشاورزی همیشه مورد بحث و بررسی بوده است. سالانه به طور متوسط هزار تا هزار و 200 میلیارد تومان یارانه مستقیم به کشاورزان پرداخت می شود که بخش عمده ای از آن سهم نهاده های کشاورزی است. گرچه بنایی بر حذف یارانه های بخش کشاورزی گذاشته نشده است اما تخصیص یارانه به توسعه سرمایه گذاری در بخش نتیجه بهتری را نصیب تولیدکنندگان خواهد کرد.

کشاورزان حتی در صورت افزایش قیمت نهاده ها و آزادسازی آنها به شرط داشتن کیفیت عالی و توزیع به موقع حاضر به خرید آن هستند و بهای کیفیت را خواهند پرداخت. در این راستا یکی از راهکارهای موثر پرداخت وام و تسهیلات بانکی به کشاورزان به جای پرداخت یارانه مستقیم برای برخی محصولات است ولی در رابطه با تعدادی از نهاده ها به دلیل پایین بودن کشش قیمتی آنها و تاثیر آن در افزایش بازده یا عملکرد محصولات کشاورزی و کیفیت زمین بهترین راهکار سیاست حفظ قیمت های موجود و برآورد سالانه مقادیر بهینه مصرف به صورت علمی و کارشناسی است. کاهش یا حذف یارانه مزبور می تواند صدمات جبران ناپذیری به بخش وارد کند، حال آنکه در مورد برخی دیگر از نهاده ها اینگونه نیست. از جمله نهاده هایی که نیاز به یارانه ندارد می توان بذور موردنیاز کشاورزان را نام برد که کیفیت بر قیمت ارجحیت دارد و کشاورزان بدون یارانه نیز حاضر به خرید آن هستند لذا در مورد این نهاده ها می توان وام را جایگزین یارانه کرد.

*دبیرکل خانه کشاورز
منبع: سرمایه